Coalitieonderhandelingen stellen in Amstelveen weinig voor, blijkt uit zogeheten ‘zomercolumn’ op de website van haar partij laat D66-raadslid Mariska Wilschut, die met voorkeurstemmen werd gekozen. Na de campagnestrijd tussen de verschillende partijen, waarin men elkaar ideologisch afmaakt, keert men tot de vriendenkring, de gemeenteraad, terug. “Alsof je tijdens een familiediner eerst drie kwartier over de tafelschikking praat en daarna pas vraagt wie er eigenlijk honger heeft”, zegt Wilschut.
“En pas toen ik dacht dat we klaar waren, begon het echte onderhandelen. Niet over de toekomst van Amstelveen, maar over commissies. Portefeuilles. Wethouders. Wie waar kwam te zitten. Zelfs over de laptop.”
Geen ‘nachtwerk’
De coalitie, waarop het college van B en W steunt, bestaat uit PRO, VVD ben D66. Het kersverse raadslid voelde zich ook geen raadslid tijdens de beëdiging, maar bij een feliciterend (!) telefoontje van een bestuurslid. Over die totstandkoming van de coalitie had zij zich vurige debatten voorgesteld. Met nachtwerk. “Rode hoofden. Grote idealen die over tafel zouden vliegen.” De gemeentelijke politiek bleek tot haar verrassing anders. “In werkelijkheid keek ik naar iets anders. Naar mensen die elkaar aftastten. Piketpaaltjes die zorgvuldig werden neergezet. En pas toen ik dacht dat we klaar waren, begon het echte onderhandelen. Niet over de toekomst van Amstelveen, maar over commissies. Portefeuilles. Wethouders. Wie waar kwam te zitten. Zelfs over de laptop. Democratie is soms verrassend praktisch.” (..) “Want achter iedere stoel zat iemand die oprecht dacht de stad daarmee beter te kunnen dienen. Dat zie je van buiten niet.”
Ambtelijk
Zij heeft nu al respect voor het ambtelijk apparaat. “Voor mensen die hun dossiers kennen tot achter de komma en ze vervolgens nog geduldig weten uit te leggen aan mensen die dat allemaal voor het eerst meemaken. Tegelijk blijft het een wonderlijk idee dat zo’n professionele organisatie uiteindelijk wordt bestuurd door gewone inwoners die zich verkiesbaar hebben gesteld. Misschien is dat wel de mooiste democratische gedachte die ik ken.” De burgemeester vindt zij een bijzonder talent. “Waar je ook kijkt, hij lijkt daar nét geweest te zijn. Een hand hier. Een welkom daar. Een oog voor wie nog niemand gesproken heeft. En een geheugen waar menig raadslid jaloers op mag zijn. Misschien is protocol uiteindelijk gewoon een andere vorm van gastvrijheid.”
