Alle partijen pogen zo goed mogelijk uit raadsverkiezingsstrijd (18 maart) te komen. De ChristenUnie haalt de fractievoorzitter in de Tweede Kamer op vrijdag 13 maart naar de markt. Van vrijdag 10.00 tot 11.00 uur is Mirjam Bikker daar om te knielen met een borstel en schoenpoets. Dat zegt volgens de CU veel over hoe de partij naar leiderschap kijkt. āGoed leiderschap is geen catwalk,ā zegt lokale lijsttrekker Dianne Hoefakker.
In verkiezingstijd zie je vaak politici met hun borst vooruit en grootse beloften, is haar mening. Ā āWij dachten: zullen we het eens anders doen?ā
Voetwassing
Dus knielt de ChristenUnie. Volgens Hoefakker begint het goede niet bij grote woorden, maar bij houding: recht doen, trouw zijn en nederig je weg gaan. Dat zijn waarden die uit de christelijke traditie komen, maar die volgens de partij herkenbaar zijn voor iedereen in Amstelveen, āook voor inwoners die niets met kerk of geloof hebbenā. De schoenpoetsactie verwijst naar een Bijbelse verhaal over de voetenwassing door Jezus. De ChristenUnie wil kennelijk laten zien dat leiderschap niet draait om status of carriĆØre, maar āom verantwoordelijkheid nemenā.
Zonder applaus
De ChristenUnie claimt in de afgelopen vier jaar in de gemeenteraad een ārecordaantal moties en voorstellenā er door te hebben gekregen. van de partij werd aangenomen. De partij zette zich onder meer in voor mensen zonder thuis, gezondheid onder de rook van Schiphol, kwetsbare vrouwen (via Nu Niet Zwanger), betere bescherming van sekswerkers en voorkomen van gokverslaving. Volgens de ChristenUnie vaak onderwerpen waarbij veel werk achter de schermen gebeurt, zonder veel applaus.
Glimlach
De campagne van de ChristenUnie is bewust klein en vriendelijk van toon, zegt de partij. Ā āEen campagne met een glimlachā, noemt zij het zelf.Ā āAmstelveen is een mooie stad, maar kent ook uitdagingen. Armoede, dakloosheid, mentale zorgen, lange wachtlijsten, klimaatverandering en groeiende individualisering vragen volgens de ChristenUnie om aandacht.ā










































Gert-Jan Segers had zijn woord moeten houden en dus niet moeten gaan samenwerken met de VVD in het vierde kabinet Rutte. De meloen is door de ChristenUnie toch doorgeslikt, met alle (electorale) gevolgen van dien.